Even een korte vanuit de trein.
Net in de bus even een nieuwe homie gemaakt, een jochie van ongeveer vijf.
Hij stapte met zijn moeder en broertjes in de bus, helemaal uitgeput van het voetballen. Hij kwam naast mij zitten en vroeg beleefd, met een ondeugende toon, of hij mee mocht luisteren naar mijn muziek. Natuurlijk mocht dat en ik gaf hem een oordopje. Ondertussen zocht ik even wat leuks op om te luisteren.
House of pain vond hij erg leuk, hij knipte vrolijk met zijn vingertjes en knikte met zijn hoofdje op de maat. Zijn moeder keek achterom en lachte mij vriendelijk toe, zal hij wel vaker doen.
Hij trok nogal de aandacht op het moment dat ik een nummer van KRS one opzette. Zijn al redelijk ontwikkelde gangster moves deden wel wat hoofden doen draaien. De oudere gangsters vonden het leuk om te zien.
Zoals altijd met kleine kinderen vroeg hij naar mijn oren. En, nieuwsgierig als ook hij was moest hij even zijn vingertjes door mijn oor heen steken. Gelukkig kreeg ik wel goedkeuring, hij vond het wel vet.
Zij moesten een halte eerder eruit en hij propte het dopje terug in mijn oor en bedankte mij vriendelijk. Toen de bus wegreed zwaaide hij uitbundig en ik zwaaide terug. Leuk ventje 
Het schijnt dat we morgen, of vandaag afhankelijk van waneer je dit leest, we eindelijk eens buitenaardse wezens gaan zien.
Zoals AT5 het zo mooi weet te verwoorden…
We wachten af.
http://www.niburu.nl/index.php?articleID=19158
http://www.cosmiclighthouse.com/node/1638
Ik zeg, bla bla bla.
Doe liever wat zinnigs zoals, dit kijken
Wakker worden en je voelen als Michael Jackson, dat is geen goed teken. Vooral toen ik de pleisters er onder de douche af had gehaald.
Mijn huid trekt als een gek en mijn neus voelt als een grote bal van klei.
Woensdag, de dag dat ik mijn collega’s kan verblijden met mijn aanwezigheid. De dag dat ik moet werken en gewoon weer lekker de geek uit kan hangen.
Gewoon een woensdag als alle andere, tot op de terug weg naar huis. Daar werdt ik even bewust gemaakt van het feit dat ik in Amsterdam woon. Redelijk rustig aan fietste ik terug richting huis tot ik een auto het fietspad op zie rijden om te gaan parkeren. Het leek erop dat hij mij zag, zijn vaart verminderde wat ik ook al deed. Helaas op het moment dat ik dacht dat het een goed idee was om door te fietsen lag ik ineens op de grond. Te bloeden als een rund. Terwijl ik de plas bloed op de grond groter zag worden hoorde ik iemand aan mij vragen of het wel goed ging. Op dat moment was het wel duidelijk, ik was aangereden, door een auto.
De man en zijn vriendin waren al uitgestapt en regelden allemaal zakdoekjes om het bloeden te stelpen en mijn schade te controleren. Terwijl ik rustig mijn gezicht afveegde voelde ik al dat het allemaal erger leek dat het ook daadwerkelijk was. Mijn neus deed wel zeer maar het botje zat toch echt nog wel vast. Om mij heen gebeurde allemaal dingen, die ik niet echt heel erg heb meegekregen. 112 werdt gebeld en de vriendin van de man bleef vriendelijk vragen of het wel ging en of ik niet iets wilde hebben. De man maakt zich net zo erge zorgen.
Op dat moment besef je je wel dat Amsterdam helemaal niet zo een grote boze stad is. Iedereen die in de buurt was of kwam hielp mee om mij even overeind te helpen, mijn fiets aan de kant te zetten en om de aansnellende politie en ambulance wagen onze kant op te sturen.
Het ambulance personeel was heel erg behulpzaam en vriendelijk. Zij waren meer verbaasd over het feit dat ik zo koeltjes was, had ik het idee. Vooral nadat ik eigenhandig mijn neuspiercing uit het bloedende geheel had getrokken kreeg ik toch wel kudos. Ach ja als je het zelf zet, moet je het ook zelf eruit halen.
Nadat ik een verklaring had afgelegd bij de politie bood de man aan om mij even naar huis te brengen. Dat aanbod nam ik gauw aan, aangezien mijn fiets aardig naar zijn grootje was. Nummers werden nog even uitgewisseld en het schadeformulier werd compleet nadat ik mijn gegevens had ingevuld. Daarna wist hij mij precies thuis te brengen.
Nu zit ik achter de computer, met een ietwat stijve nek, een klein beetje hoofdpijn en dit:
Een hele tijd ben ik Microsoft vrij, niet helemaal want ik heb wel office. Maar dat is een noodzaak in verband met mijn studie. Toch staat er al een tijd een XboX360 in onze huiskamer waar we met veel plezier op spelen. Een hele tijd geleden aangeschaft, per ongelulk op Ebay, en nog steeds maakt hij mij gelukkig.
Tot gisteravond. Iemand zette de Xbox aan om een cdtje te luisteren en daar waren ze dan. De drie beruchte rode lampjes op mijn Xbox. The Ring of Death heeft mij in zijn ban!
Verdomme, dacht ik gisteravond maar ik heb er daarna eigenlijk niet meer bij stil gestaan, tot ik vanmiddag op school was. Eerste schooldag dus er wordt wat afgekletst en plots schoot mij mijn dilemma door het hoofd. Die stomme Xbox. Klasgenoten vertelden mij al dat het hopeloze zaak was, maar daar laat ik het uiteraard niet bij zitten.
Eenmaal thuisgekomen even met de hulp van mijn grootste vriend Google, en de nieuwe kat op schoot, gezocht naar probleem, oorzaak, oplossingen.
Tja er zijn genoeg dingen die eraan kan doen, Mircosoft bellen, zelf je Xbox openmaken en het probleem oplossen maar ook een hele vreemde. Iemand maakte van de oplossing een filmpje die je hier kan vinden.
Deze dude wikkelde zijn Xbox in handdoeken en liet de machine vervolgens 15 minuten aanstaan.
Nou haal ik persoonlijk liever die Xbox uitelkaar, maar ja dit is wel heel makkelijk. En tja mijn garantie was eigenlijk nog wel goed, maar ik heb hem om laten bouwen. Dat vind Bill vast niet leuk dus dan stuur ik hem ook niet op. Dat zal ze leren!
Dus nu staat hij op mijn bed, gewikkeld in handoeken te draaien. En ik ben erg benieuwd. Mijn persoonlijke gedachte is eigenlijk dat ik het nog erger ga maken, maar het werkte voor zoveel anderen dat ik het zeker de moeite waard vind om het te testen.
[Update] Het werkt, in eerste instantie kreeg ik wel de 4 rode lampjes, toen kneep ik em wel even. Maar toen ik dat googlde bleek het te liggen aan het feit dat hij niet aan de tv is aangesloten, godzijdank.
