Mijn persoonlijke metaforen voor:

Spreken.

Spreken is als het weer, soms super ontspannend maar er komen ook wel eens donkere wolken voorbij.

Luisteren.

Luisteren is als de wereld, je kan er niet omheen en het is er gewoon.

Schrijven.

Schrijven is als RSI, als het eenmaal in je handen zit krijg je het er niet meer uit.

John Seigenthaler, een man met veel aanzien in Amerika, maar toen hij bijna 80 werd is hij terecht gekomen in een uit de hand gelopen grap. Hij kwam erachter dat er onjuiste informatie over hem op Wikipedia stond. Volgens de internet encyclopedie zou een rol hebben gespeeld in de moorden op Bobby Kennedy en John F. Kennedy, waar hij in werkelijkheid goede vrienden mee was en voor hun werkte. Zijn aanzien kelderde aanzienlijk en hij kon niet bevatten dat zulke informatie op het internet stond. In 4 maanden tijd viel niemand over de karaktermoord op Seigenthaler. Een bekende streekgenoot had “voor de grap” zijn Wikipedia pagina anoniem aangepast. Uiteindelijk zijn de zinnen verwijderd en heeft Wikipedia de spelregels aangepast, anoniem kan je geen berichten wijzigen.
Het hele Wiki fenomeen is gemaakt door een Amerikaan die dit deed om documenten met anderen te delen en elkaar werk te kunnen wijzigen. In het huidige Wikipedia systeem zou er geen redactie nodig zijn omdat iedereen het werk van iedereen na zou kijken. Maar als niemand de feiten kent wordt dit een probleem.
Wikipedia wordt vaak vergeleken met open source software, dit omdat open source software ook vrij te gebruiken en aan te passen is, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Microsoft software. Het beste voorbeeld van open source software is het besturing systeem Linux. Deze is ontwikkeld door een Finse programmeur en gaf deze destijds weg op het internet. Doordat het vrij te verkrijgen was en aan te passen konden veel programmeurs van over de hele wereld mee helpen met de ontwikkeling.

Uit bovengenoemde teksten komt de vraag, is nu eigenlijk goed of kwaad?
Mensen worden steeds vaker geconfronteerd met open systemen, iedereen kan zijn mening of denkwijze publiekelijk op het net zetten. Zou dit een probleem kunnen worden voor de oudere media? Wie moeten we dan geloven? Welke informatie is nu eigenlijk waar?

307 woorden

Vat het hoofdstuk in een zin samen.

Hoe open moet open source nu eigenlijk echt zijn?

Noem een citaat uit het hoofdstuk, verklaar waarom.

“With enough eyes, all bugs are trivial” Pagina 133

Ik ben het heel erg eens met deze zin, dit laat gewoon zien hoe sterk “The Wisdom of crowds” is. Ik ben zelf ook veel met open source software bezig en daardoor voel ik mij verbonden met dit citaat.

Als ik het boek PopUp in handen neem en mijn ogen sluit, moet ik in eerste instantie denken aan een pocket versie van een stripboek. De zachte kaft en de textuur van de bladzijdes doen mij hieraan herinneren, onbewust weliswaar. Kijkend naar de voorkant doet het mij nergens meer aan herinneren maar voel ik de verplichting van de aanschaf maar dat terzijde. Het design is overzichtelijk en strak, iets wat mij aanspreekt. Op de voorkant staan allerlei woorden, woorden die mij aanspreken zoals Linux, open source en Google. Sommige woorden zijn voor mij een raadsel waarom deze erop staan of wat ze betekenen, TPFKATA wat moet dit voorstellen? Grappig genoeg zegt mijn aangeleerde instinct: “Dat Google’en we straks wel even”.

Het verschil in fonts maakt het voor de ogen makkelijk om de titel te onderscheiden van alle andere woorden die op de kaft staan. Schreef en schreefloos maakt een aanzienlijk verschil, waar ik eigenlijk best verbaasd over ben. Toch geeft de kaft wel aan dat de losse woorden om de titel wel een significante waarde hebben in het verhaal zelf. Dit doen ze namelijk door de letters glanzend te maken en de rest van de kaft niet.

Mijn verwachtingen van het boek zijn eigenlijk vrij klein, dit komt mede omdat dit een verplichte aanschaf was. Als je een boek op vrijwillige basis koopt dan bouw je een verwachting op naar aanleiding van andere mensen hun opinie en/of van de kaft. Toch spreken de woorden op de kaft mij wel aan en maakt dit de leesstof wat interessanter. Alhoewel veel van de woorden niet echt een rode draad aangeven over het verhaal en weet ik hierdoor nog weinig van de inhoud. De subtitel maakt het eigenlijk des te verwarrender, deze, in combinatie met de woorden erom zeggen mij dat er weinig oude media wordt besproken. Wat voor mij binnen het verhaal juist ook besproken zou moeten worden.

Ik heb hier flink over na zitten denken en het enige waar ik mee kon komen was, lezen voor mij is als water of elektriciteit, ik zoek de weg van de minste weerstand. Ik scan door documenten heen om de relevante informatie te kunnen vinden.

Ik las nooit veel en doe dit nog steeds niet echt. Het internet heeft mij wel meer laten lezen dan ik ooit deed. Tegenwoordig komt het door omstandigheden steeds vaker voor dat ik bepaalde zaken goed moet uitzoeken. Hierbij wordt het van m mij verwacht, en verwacht ik van mijzelf, dat ik het goed doorlees.