Back in the day, toen roken nog gezond was, had Marlboro een goede manier om tere zieltjes en longetjes te werven. Namelijk door de reclame campangne die doet denken dat echte cowboys Marlboro roken.
Afgelopen weekend heb ik dan eindelijk eens paard gereden. Voor het eerst in mijn leven heb ik een uur (ongeveer, ik heb geen tijd bijehouden) lang achterop een paard gezeten en door een bos in the middle of Heeze rond gereden. En ondanks dat Laura Serena (het paard) vasthad en meeliep voelde ik mijzelf toch de Marlboro cowboy. Wat vreemd is, want Marlboro sigaretten zijn ontzettend goor en chemisch. Maar wat wel betekend dat, ondanks het feit dat de makers van sigaretten geen reclame meer mogen maken, deze campagne het goed heeft gedaan. Tenslotte had ik me ook als Lucky Luke, Clint Eastwood of Malcolm “Mal” Reynolds kunnen voelen. Dat zat er toch niet in. De man van de Marlboro reclame lijkt gewoon zoveel dichterbij de gewone mens te staan, wat de bedoeling is van reclame maken.
Om even niet door te gaan op de wondere wereld van reclame zal ik mijn ervaring wat meer toelichten. Om mij een beetje op mijn gemak te laten voelen om en rond Serena hebben we haar even uit haar stal gehaald om haar vervolgens even mooi te maken, lees borstelen. Dit hadden we de voorgaande weekenden ook al gedaan maar toen durfde ik het toch niet aan om te gaan rijden. Maar dit weekend was Serena hengstig ofwel krols, loops of botergeil. Dit klinkt raar maar schijnbaar als ze hengstig is is ze wat gemakkelijker in omgang. Dus toen dacht ik bij mezelf, ok dit zou een goed moment zijn aangezien ze wat makker is. Nadat we haar hadden geborsteld vroeg Laura of ik nou eindelijk eens wilde gaan paardrijden. Ja dus.
Het zadel werd uit de kast gehaald en ik stond eigenlijk al te popelen. Nadat ik op de rug van Serena was gesprongen voelde het in eerste instantie ietwat onwennig. Het enige wat ik tussen mijn benen heb gehad is een Harley Davidson FXR van iets minder dan 300 kilo. Alhoewel een Harley meer PK’s heeft lijkt een paard toch wel wat sterker. Het gevoel van controle ontbrak mij dan ook, sturen op een motor is makkelijk maar een paard is toch anders. Heel anders, ze heeft tenslotte geen stuur op haar hoofd en een gashendel.
Omdat Laura er koeltjes over deed werd ik er toch een stuk rustiger van en ging het allemaal vanzelf. Nu hoefde ik niet bijster veel te doen behalve dan mijn evenwicht bewaren. En zo hebben we op ons gemak een wandeling gemaakt, als een echte cowboy, en ik vond het heerlijk. Je wordt er zo rustig van, de omgeving, het loopje van Serena en Laura die de boel in de gaten hield. Ik hou van Amsterdam, maar soms is het zo heerlijk om daar even uit te zijn. Vooral op deze manier! Misschien de volgende keer maar even leren om zelf te sturen, scheelt toch weer. Dan kunnen we voor de ultimate cowboy scene gaan, zie het maar voor je. Een ondergaande zon, Laura achterop en een echt cowboy muziekje (niet zo lonesome in dit geval, maar je snapt het idee)…