Weekendje Heeze

Allereerst, beetje jammer dat er weinig geblogd wordt. Facebook neemt een beetje de boel over bij mij. Dit is een stuk makkelijker om mijn huidige bezigheden in te zetten. Daarnaast heb ik daar een iets groter bereik.

Wel vind ik het heel jammer om geen stukken te kunnen schrijven. Dit is tenslotte ook een van de redenen om een blog bij te houden. Het blijft leuk om iets te schrijven ook al is het misschien lang niet allemaal leuk, spannend of baanbrekend.

Maar goed voor nu weer even een verhaaltje. Dit verhaaltje gaat over mijn weekendje Heeze.

Heeze is een dorp vlakbij Eindhoven, Brabant. Daar aangekomen met de trein was het even zoeken waar ik nu eigenlijk heen moest. Gelukkig heeft mijn nieuwe iPhone GPS en is dan de weg vinden een stukje gesneden koek. Het doel van de wandeling was de videotheek, waar mijn vriendinnetje werkt. Ze moest werken en ik kwam haar vergezellen/vervelen.

Maar voordat ik daar was moest ik nog even een minuut of vijftien lopen. Wat ik helemaal niet erg vind. Een wandeling niet in Amsterdam is toch altijd even wennen maar wel erg fijn. Het miezerde een beetje, wat Heeze een heel rustieke uitstraling geeft. De huizen waar ik langsliep waren groot en volgens mij ook erg duur. Het gaf mij meteen een indruk van de bewoners. Achteraf gezien is het typisch een wijk waar de duurste huizen staan, maar goed dat wist ik niet.

Na mijn wandeling kwam ik aan bij de videotheek en maakte ik uiteraard een heel flauwe grap over een film die alleen in de betreffende videotheek zou liggen en dat ik daar helemaal voor uit Amsterdam was gekomen. Tja af en toe weet ik ook niet wat ik met mezelf aan moet. Toch heb ik een beetje gemerkt dat in een videotheek werken best leuk kan zijn. Mensen helpen met het uitzoeken van een film etc. geeft best wel een beetje voldoening. Daarnaast ben je een stuk meer op de hoogte van alle nieuwe films wat je een soort imdb status zou kunnen geven .

De volgende dag gingen we naar een paardenstal. Laura heeft een eigen paard waar ze ook helemaal zelf voor zorgt. En dat was te zien. Haar paard, Serena, is dol op Laura. Wat erg leuk is om te zien.

Helaas is mijn ervaring met paarden een stuk kleiner als dat van Laura. Vroeger toen ik nog een klein mannetje was van een jaar of 5 heb ik wel eens op een paard gezeten, wat ik toen als verschrikkelijk eng heb ervaren. Die gedachte was toch flink blijven hangen en bleef ik op een, voor mijn gevoel, veilige plek staan. Uiteraard heb ik Serena wel geaaid, maar wel onder toeziend oog van Laura. Daarnaast had ik me een beetje vergist over het formaat van het beest, zeshonderd kilo schoon aan de haak hou je niet zomaar tegen en dat bleef toch wel een beetje door mijn hoofd spoken. Al met al was het best een enge ervaring. Terwijl ik niet eens zo angstig aangelegd ben. Maar goed dat gevoel was meer te danken aan het niet weten wat je van zo een paard kan verwachten, welke bewegingen ze kan maken en hoe ze reageert op mij.

Stom genoeg heb ik Laura verteld dat ik best wel paard zou kunnen rijden. Dus ik zal me toch een keer over mijn angst moeten gaan zetten. Gelukkig hoefde ik niet meteen te gaan rijden, wat wel erg fijn was want daar was ik totaal niet aan toe. Dat ik een lafaard ben weet ik ondertussen wel .

Voor volgende week staat weer in de planning dat ik richting Heeze ga, dan gaan we een sessie Michael/Serena houden om ons beide voor te bereiden op een rustieke tourtocht door de bossen van Heeze. Maar geef me de tijd, want die gedachte alleen al vind ik beangstigend.