Woensdag, de dag dat ik mijn collega’s kan verblijden met mijn aanwezigheid. De dag dat ik moet werken en gewoon weer lekker de geek uit kan hangen.

Gewoon een woensdag als alle andere, tot op de terug weg naar huis. Daar werdt ik even bewust gemaakt van het feit dat ik in Amsterdam woon. Redelijk rustig aan fietste ik terug richting huis tot ik een auto het fietspad op zie rijden om te gaan parkeren. Het leek erop dat hij mij zag, zijn vaart verminderde wat ik ook al deed. Helaas op het moment dat ik dacht dat het een goed idee was om door te fietsen lag ik ineens op de grond. Te bloeden als een rund. Terwijl ik de plas bloed op de grond groter zag worden hoorde ik iemand aan mij vragen of het wel goed ging. Op dat moment was het wel duidelijk, ik was aangereden, door een auto.

De man en zijn vriendin waren al uitgestapt en regelden allemaal zakdoekjes om het bloeden te stelpen en mijn schade te controleren. Terwijl ik rustig mijn gezicht afveegde voelde ik al dat het allemaal erger leek dat het ook daadwerkelijk was. Mijn neus deed wel zeer maar het botje zat toch echt nog wel vast. Om mij heen gebeurde allemaal dingen, die ik niet echt heel erg heb meegekregen. 112 werdt gebeld en de vriendin van de man bleef vriendelijk vragen of het wel ging en of ik niet iets wilde hebben. De man maakt zich net zo erge zorgen.

Op dat moment besef je je wel dat Amsterdam helemaal niet zo een grote boze stad is. Iedereen die in de buurt was of kwam hielp mee om mij even overeind te helpen, mijn fiets aan de kant te zetten en om de aansnellende politie en ambulance wagen onze kant op te sturen.

Het ambulance personeel was heel erg behulpzaam en vriendelijk. Zij waren meer verbaasd over het feit dat ik zo koeltjes was, had ik het idee. Vooral nadat ik eigenhandig mijn neuspiercing uit het bloedende geheel had getrokken kreeg ik toch wel kudos. Ach ja als je het zelf zet, moet je het ook zelf eruit halen.

Nadat ik een verklaring had afgelegd bij de politie bood de man aan om mij even naar huis te brengen. Dat aanbod nam ik gauw aan, aangezien mijn fiets aardig naar zijn grootje was. Nummers werden nog even uitgewisseld en het schadeformulier werd compleet nadat ik mijn gegevens had ingevuld. Daarna wist hij mij precies thuis te brengen.

Nu zit ik achter de computer, met een ietwat stijve nek, een klein beetje hoofdpijn en dit:

Daar gaat de modellen carriere die ik in Milaan had opgebouwt. Ach ja dan maar Interactieve Media Professional, dat vind ik ook erg leuk