De zomervakantie zit er alweer bijna op en ik heb er heel erg van kunnen genieten .

De eerste weken moest er natuurlijk keihard gewerkt worden maar daarna ben ik lekker op vakantie geweest, twee keer zelfs. De eerste vakantie was een goeie ouderwetse roadtrip samen met twee vrienden en de camper. Daar zal ik later nog wel een verhaal over vertellen.

De tweede vakantie was samen met mijn vriendinnetje naar Duitsland, in het appartement van mijn vader. Erg ontspannend .

Maar ja het zat er dik in dat ik weer terug naar Amsterdam moest gaan en dat heb ik meteen geweten ook.

Gisteravond om 23:45 pakte ik de trein vanuit Anna Paulowna, waar het ouderlijk huis zich bevind, om mezelf weer richting de grote stad te gaan. Dit is de net niet de laatste trein die naar Amsterdam CS gaat en daar hou ik eigenlijk niet van, maar goed het kon even niet anders.

En zoals dat hoort liepen we in Alkmaar vertraging op, wegens werkzaamheden. Vijftien minuten lang heb ik zitten praten met de machinist en de conductrice, die mij even hebben uitgelegd hoe het werkt bij de ns. Leuk om te horen en de tijd vliegt voorbij, dat zijn dan toch de voordelen .

Eenmaal aangekomen in Amsterdam bedacht ik mij dat de metro’s, als die al zouden rijden, niet meer zouden rijden om een uur s’nachts. Terwijl ik langs de metrohal liep, en even vluchtig oppikte dat de metro’s dus nog (steeds) niet rijden, bedacht ik me dat ik toch wel even kon kijken of er toevallig een bus stond. Je weet maar nooit, plus het scheelt me toch weer een wandeling.

Met mijn neus op het glas gedrukt zocht ik het juiste schema van de busdienst terwijl op dat moment een bus achter mij stopt. Daar werd ik wel blij van, maar ja toch eerst maar even vragen aan de buschauffeur wat hij in zijn hoofd heeft.

Helaas voor ons beden was er sprake van een goeie ouwe taalbariere. Hij probeerde mij duidelijk te maken dat hij niet meer zou rijden, maar omdat ik hem echt niet begreep zei hij mij in zijn beste Engels dat ik toch wel mee mocht. Awesome, dacht ik. Dus ik pak mijn geld, want ik ben een eerlijke jongen, maar hij zei dat het niet hoefde. Perfect!

Hij stopte bij de verkeerslichten voor de deur en deed de deur open. De beste man kreeg van mij een hand en een bedankje en onze wegen splitste nadat zijn verkeerslicht op groen sprong.

Eindelijk thuis, dacht ik bij mezelf. Maar Amsterdam zou Amsterdam niet zijn als er nog even wat gebeurde. Terwijl ik naar de voordeur loop met mijn sleutels doet iemand anders voor mij de deur open. Maar naast hem staat een vreemde dude. Jammer genoeg herkende ik hem. Het is zon gast die je niet in je huis wil hebben. Volgens mij heb ik daar ook wel eens iets over geschreven. Maar goed, hij loopt mee naar binnen, ik had geen zin in ruzie dus ik hield hem niet tegen. Met zen drieen stappen we  in de lift en die vage gast begint een verhaal over coke wat steeds uit zijn zak valt. Dus ik zeg, Top jonge, zonde van je geld. Maar hij snapt hem niet.

ASAP stap ik de lift uit en ga naar onze eigen voordeur. Terwijl ik de deur achter me dicht duw bel ik 0900-tuig. Niet snel wel politie was het motto toch? Het verbaasde me want ze belden vijf minuten later terug om te zeggen dat ze iemand hadden gestuurt. Mooi zo, dacht ik en liep meteen weer naar beneden om de agenten binnen te laten.

Nadat ik ze had uitgelegd wat de situatie was liepen ze naar boven, ik had ze ook verteld dat hij op de zesde verdieping zat. De lift stond vrolijk op mij te wachten en ik haalde ze in terwijl zij de trappen bedwongen. Op het moment dat ik bij ons thuis naar binnen wilde lopen kwamen de twee al aan op de vijfde verdieping, ik vroeg ze of ze mij nog nodig hadden en ze vertelde mij dat ik naar bed kon gaan. Op dat moment ging de lift naar beneden en daar zat die dude in. De twee agenten renden naar beneden om de beste man te verlossen van zijn coke etc.

Het was ondertussen al half twee en ik vond het wel leuk geweest en ging naar mijn eigen kamertje. Nieuwsgierig dat ik ben ging ik toch maar even naar het balkon om te kijken of het de agenten was gelukt. En ja hoor daar liep die dude, met twee agenten die achter hem aan zaten. Ze hielden hem tegen en dat was genoeg voor mij en kroop met een gerust hart mijn bedje in.